نامه ای به استاد

     حضور محضر انور حضرت مستطاب ,استاد الجن والانس حفظه ا…الی یوم القیامه , روحی فداه!

    ای دکتر فرزانه که بسی در راه علوم وپیشرفت مملکت کلی زحمات کشیدی من چگونه یارای تشکر

 و دست شما درد نکند را دارا باشم حال آنکه همچون خورشیدی در آسمان دانشگاه نور هدایت از همه جایت خارج می شود و مشعل فروزان المپیک و روشنی بخش طریق  علم ودانش و قله های ترقی ما میباشی.

                         از عهده ی شکرش چه درآید                 کز عهده ی شکرش به در آید؟!

          اگر چه بنده به عنوان یک دانشجو , آینده ساز مملکت و امید ملت بیش نیستم ولی با تاسی به پند های ارزنده ونصایح  گوهر بار حضرت عالی کسب علم را سر لوحه ام قرار داده ام ونمره واین جور چیز های بی ارزش را به پشیزی نمی نگرم  .

این سخن شما راهمواره در گوشم زمزمه می کنم که فرمودید نردبان ترقی مثل چهار پایه سه پله دارد, علم و دانش !     یا شاید هم که فرموده بودید چهار پایه علم ودانش مثل نردبان سه پایه دارد,ترقی!

به هر حال توی همین مایه ها بود, اما آنچه مهم است این است که علم ودانش وترقی خیلی مهمتراز آن است که در محدوده ی نمره واین چیز های بی ارزش جابشود.

      واقعاً من این فراخنای افق دید واسعه حضرت عالی را همیشه می ستایم ومعتقدم امروز پیشرفت مملکت وگذر ازدروازه ها واوج قله های  بلند مرز های علم وتخیل کلاً در گرو همین گونه تفکر است  و ما باید نگاه نمره محور را به گوشه ای پرتاب کنیم ونهال نورسته جوانانمان را با کود مناسب آبیاری کنیم! خلاصه دکی جون , دنیا دو روزه , ارزش نداره, نمره بده  نیفتیم!